Het grootste cliché
januari 1, 2010
Opnieuw zit er meer in mijn hoofd dan er uit komt.
Wederkerende werkwoorden, zelfstandige naamwoorden, constructieve zinnen.
Jij bent het, de waanzin tussen mijn oren.
En je bent onbeschrijflijk mooi.
Tot in het kleinste detail zit het juist.
De ogen zo teder onaangeroerd, fragiel.
Kwetsbaar als een kind, sterk als een man.
Het gevoel dat je uitstraalt wanneer je je ogen opent,
als verdwaald, hopeloos op zoek naar de nacht.
De handen zoveel groter dan de mijne,
klaar voor ontdekking, uitbreiding van de kennis.
Dingen ontdekken die winnen van het verstand.
De polsen zo mannelijk en opwindend,
de bewegingen, even gracieus als intelligent.
De haren, wilde zachtheid.
Maar laat me zwijgen over zijn woorden.
Het grootste cliché is soms de mooiste waarheid!
