Razor Blades and Hand Grenades

Ik denk dat sommige mensen nogal veel noten op hun zang hebben.
Dat zij nodig terug op hun voetstuk gezet moeten worden.
Ze kleineren, verachten, zijn zo verdwaald als de nacht.

Er is maar één type mens, slechts één.
Hoewel ik altijd dacht dat ik anders was dan anderen,
dat er slechts enkelen zijn zoals ik.
Maar als het erop aankomt is gans de wereld even laaghartig!
Ik kan er weinig aan veranderen maar dezer tijd heb ik een hekel aan de mens,
hoogst waarschijnlijk door de winterdagen met deprimerende gedachten tot gevolg.
Hoewel ik eerder op keek naar velen,
neer keek op enkelen,
kijk ik nu gelijk naar ieder schepsel.
Want wat is de één al meer dan de ander?
Mijn dromen zijn groots, te groots.
En zo naïef als ik was heb ik gelooft.
Maar nu ik weet, nu ik lees, nu ik leer…
Besef ik gelijk geen ander dat ik niet meer ben met mijn ‘mooie dromen’.
Maar dat ik ook niet minder ben door mijn iets gezetter gestalte.
Ik ben net even veel, of zal ik zeggen even weinig als ieder ander.
En wat is een mens meer dan een dier?
En wat is een getalenteerd mens meer dan een kluizenaar?
We zijn allen van vlees, bloed, gevoelens en gedachten.
En ik heb het hardstikke gehad met iedereen die leeft boven het menszijn.

Het is genoeg geweest, gedaan met dromen!
Tijd voor harde werkelijkheid.
Confrontatie, irritatie.
Tijd voor morgen, vanaf vandaag is alles anders.