No lights on

Een kleine gedaante, zwart doorheen de mistbank.
Ik nader, zie het lopen, rennen.
Een verdwaalde ziel doorheen de nacht.
De rustgevende straatverlichting, enigszins melancholisch.
En als ik naderbij kom, verdwijnt de gedaante.
Al wat over blijft is de nacht,
met zijn enige bewoner.
Een hevige pijn doorheen de paden
en een beeld uniek, zwart.
Gevaar.
Zoals het zich in zijn schild verbergt.
De nacht.

Slechts twee avonden voorheen deze,
heb ik gevoelens ervaren die voor mij geheel onbekend waren.
Het was een heerlijke avond waarop ik mensen heb ontmoet die ik bewonder.
Zij hebben mij in een geestdrift gebracht die ik nooit eerder heb ondervonden.
En bij het vallen van de avond fietste ik nietsvermoedend richting mijn thuis, mijn veiligheid.
Het viel me op dat deze nacht een nieuw begin was met heel zijn glorie.
Er hing een sfeer die me tot op deze dag is bijgebleven.
De schemering, de mistbank, de uiterst donkere aarde met niet meer dan enkele glimmende hemellichamen.
Mijn haar nat van de dauw, mijn gezicht rood van de koude wind.
Ik werd overvallen door een gewaarwording,
een eenzame gedaante een aantal meter voor mij.
Wandelend, lopend?
Enigszins onduidelijk, licht droefgeestig.
Gewoontegetrouw kwam het gevoel van angst.
Want wie loopt in zijn eentje, als de klok middernacht slaat, op een fietspad zonder metgezel?
En met niet meer dan een seconde verdween hij.
Nooit meer weder gezien.
Hij liet mij achter met mijn onwetendheid.
De verwondering, de vragen.
De ochtendgloren brak aan.