Body and mind

Vandaag heb ik een nood om mijn grootste angst naar buiten te brengen.
Velen weten wat mij weerhoudt van het vechten voor mijn dromen.
Faalangst, in al zijn vormen. Grootser dan het woord, pijnlijk zichtbaar.

Het is een verafschuwing voor mijn hart om zinnen te lezen die niet de mijne zijn.
Woorden te horen met een mooiere klank, beter.
Elk woord geschreven schenkt mij een nieuw leven.
De tranen die door een prachtige zinspeling verborgen worden.
Het is een beschermende muur die de mensheid tegenhoudt mij neer te halen.
Maar telkens als ik ontdek dat ik niet veel ben met mijn woorden,
die gekunstelde zinnen zonder boodschap,
voel ik de angst mijn bloedstroming overnemen.
Dan keren de rollen om, trekken de zeeën zich terug.
Ik voel me uitgeput, doodop van een strijd met mezelf.
Het conflict dat ik aanga telkens als ik onzeker ben.
Ik worstel met een vrees voor al die beter blijkt te zijn.
Nooit eerder heb ik mij compleet gevoeld, nog steeds voel ik de leemte.
Wat ik bewonder is aan me voorbij gegaan zonder een seconde van besef.
Want ik ben nog steeds doodsbang als een kind.
Voor de toppen die ik niet bereiken kan!

Het geweten, de stem die mij neerhaalt. Dat wat me duidelijk maakt dat ik misbaar ben.
Niet meer dan één uit miljoenen zielen met niet meer dan een fantoom.
De overmacht die mij duidelijk maakt dat ik niets ben.
Ik ben geen schrijfster, ik vorm zinnen.
Ik ben geen inspiratie, ik bewonder.
Al de knappe praatjes, over de toekomst die wat moois in petto heeft voor al die geduldig is,
waarop ik me wederom betrap.
Zulke heerlijke dromen om kort daarna
door de vreselijke realiteit te worden beladen.

De onwetendheid over wat komen zal. De onzekerheid over de haalbaarheid van alle dromen.
Een wens zo tastbaar, maar desondanks heimelijk ver weg!
De visie op het leven weg van het verleden en het heden.
Alles te mooi om waar te zijn.

Het krachtigste gevoel is het zijn wat je bent.
Wervelwind
Wonderkind
Verandert in een slag
Van noorderzon in winternacht.