Come on Kid

(Before you read this, put on Josiah Leming’s song – you, I love)

You make me love
You make me write
You make me cry
You make me feel like I’m not invisible

Door jou voel ik de tranen die ik huil, in plaats van ze zomaar te huilen.
Door jou zingen, schreeuwt mijn hart het uit van de pijn.
Door jou kijk ik mijn ziel in de ogen.
Door jou heb ik woorden die ik niet kon vinden.
Je bent mijn held.

Vandaag is het zondag, zondag huildag. Ja ja, op zondag ben ik emotioneler dan op maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag of zaterdag. Maar vandaag is het nog erger dan de regelmatige eenzame dag. Aangezien het de dag der liefde is. Valentijn.
En hoewel ik nog geen drie uur geleden gezworen heb niet meer te schrijven (voor een tijdje), verbreek ik die woorden. Deze dag is het anders. Sinds vandaag is zondag een topdag!
Ik heb beslist te schrijven wat er in mij op komt. Zo gezien als er nu duizenden gevoelens en gedachten door me heen flitsen bij het horen van één lied. Één nummer, alsof het speciaal voor mij geschreven werd. De woorden brachten me letterlijk de tranen in de ogen. Het leerde me opnieuw een les, een les in de liefde. Maar nog meer een les in het leven.
De laatste maanden gaat alles zo snel. En pas nu sta ik stil bij al de risico’s die ik heb genomen. Sinds de dag dat ik hiermee begon is het alsof er twee maanden voorbij zijn geraasd waarin ik ten volle heb geleefd. Maar ik zit met vele vragen. De hoe en waarom. Hoe ik verder moet en waarom ik me schuldig voel als ik euforie ervaar.
Al het gevoel dat ik kan ervaren, rent door mijn lichaam en ik geniet. Ik voel me voor drie minuten en vijf seconden vrij. Ik voel me ontzettend klein en waanzinnig groot. Ik voel me eenzaam en geliefd. Ik ben mezelf en zelfzeker. Ik verlies en leer.
Het is niet simpelweg mooi, het is prachtig. Het is jou glimlach dat mijn hart verlicht.
Vannacht kan ik weer slapen.
Ik sluit mijn ogen en ik denk niet meer.
Ik huil, maar geniet van de tranen.
Eindelijk is er een wind in mijn hoofd die alle gedachten verwijdert. Drie minuten en vijf seconden. Ik adem lucht die door mijn bloed naar mijn vingers stolt. Ik voel een hartslag die me tot een waanzin drijft. Mijn lichaam huilt, schreeuwt, geniet. Ik beef, ik tril, ik word langzaamaan gek. Helemaal gek in mijn hoofd, in mijn lichaam, in mijn ziel. De last die ik draag is er nog steeds, maar ik leef. Levend als ik ben. Ik ben een wervelwind.
Het is even geen droom maar de pure weerzinwekkende waanzin.
Ik voel me ijskoud maar mijn hoofd is warm. Ik leg, drie minuten en vijf seconden, mijn handen op mijn oren en de muziek, op het hoogste volume, stroomt door mijn hoofd. Ik voel het, ik ervaar de zang, de gitaar, de piano, het hele geweld. Middenin mijn hoofd. De lichten worden gedoofd in de nacht. En ik kan wel voor uren schrijven. Euforisch als ik ben.
Je deed me schrijven, jij wonderkind!
Het is jij, jou die ik lief heb. Jullie.

Dear Josiah Leming, with these words I’d like to thank you. It sounds like I am a horrible fan, crying and dying every time you write something. Dear Mister Amazing, all the words you put into songs mean a lot to me. You made me write again today, I should thank you a thousand times for that! Because of you, I know that I don’t need to settle with the first guy that speaks to my heart. I know now that there are people in the world with the same thoughts as I have. You are pretty, pretty, pretty awesome!
www.myspace.com/josiahleming