Weightless

Gewoon schrijven om te schrijven
Zonder inspiratie, zonder woorden
Weinig passie noch boodschap
Kleine gedachten, losse zinnen
Niets belangrijk, niets geniaal
Enkel de wanhoop, onzekerheid

Mijn eerste woorden waren puur. Uitgeput door de gevoelens en gedachten. Geen woord geschreven was een leugen. Het was alles wat ik had. Maar dezer dagen schrijf ik meer om te schrijven. Ik heb niet meer het gevoel dat me tot de waanzin drijft. Ik acteer.
Het is een zonde. En ik hoop er ooit vergiffenis voor te krijgen.
Al weken is het een drang om beter te doen. Waanzinnige dromen verwoesten door de woorden te verkrachten. Ik ben de kunst verloren sinds de dag dat ik niet meer voel. Het spijt me. Ik denk dat ik best een tijd niet meer schrijf!

De angst wordt me licht te veel, ik wil groter doen dan ik ben. Het spijt me zeer voor de niets voorstellende woorden die ik de laatste maand in elkaar heb geschoven. Ik neem bij deze afscheid van een bittere periode. Ik heb misbruik gemaakt van de risico’s en grenzen.
Ik moet opnieuw op zoek naar een muze, naar de passie in de boodschap.
Want de laatste tijd ben ik mezelf niet meer. En niemand die het weet.

Ik heb oprecht berouw van de vreselijke woorden die ik heb geschreven!