Have you got a story to tell?

Ik heb geen woorden meer. Geen kracht noch doorzettingsvermogen. Ik ben angstig en leef in een stilte. Mijn gedachten slapen en mijn tranen blijven in mijn hart steken. Ik ben gelukkig en tevreden. Ik ben één met mijn lichaam en ziel. Ik adem, ik leef. Ik heb een lach. Ik hoor en zie. Ik ben alles, ik ben ons, ik ben jij. Wij zijn samen.
Voor wie niet begrijpt, leg ik uit.

We hebben allen een verhaal. Of we nu acht, achttien of achtenvijftig winters meedraaien in deze malle molen van het leven. Ik heb in drie dagen tijd mezelf en het leven in een nieuw daglicht gesteld. Zonder mijn gedachten enkel bij mezelf te leggen heb ik gevoelens ervaren die mij eerder onbekend waren.
Ik heb pijn gezien in de ogen van mensen waarvan ik dacht dat zij geen verdriet kenden.
Ik heb mijn woorden gehoord uit een mond die niet de mijne was.
Ik heb angst geroken bij een ziel die geen bevende handen heeft.
Ik zie nu dat wat ik weigerde te zien. Ik voel nu met mijn ogen in plaats van mijn oren. Hoe naïef ik was te denken dat niemand pijn heeft, dat allen een mooier leven lijdt dan het leven dat ik mezelf opdring. En hoe ik dacht dat ieder die lacht daadwerkelijk gelukkig is.
Elk individu heeft een traan met of zonder woord. We zitten vol verhalen al is de één sneller in het ontdekken dan de ander. Ik gun het leven aan zij die respecteren.
We zijn wie we zijn maar nooit tevreden. Zielen zijn onzeker waardoor ze vergeten dat het geen verschil uit maakt als een ander niet respecteert wie je bent. Niet innerlijk noch uiterlijk zouden bespot moeten worden. Wij zijn zo mooi met onze dikke buik en zo lief met onze kwade ogen. Wij zijn zo slim met onze trage zinnen en zo leuk met onze slappe humor. Wij moeten zijn wie we zijn en willen worden. Want niemand zal het doen voor ons. Als ze naar ons kijken wanneer we leven moeten zij geen woorden uitkramen die ons kwetsen. Ik wil mij niet meer gedragen als een lichaam waarin ik niet aanwezig ben. Ik besef nu dat zij mij niet lief moeten hebben opdat ik gelukkiger zou zijn. Zij zullen gelukkiger zijn als ik hen lief heb. En ieder krijgt mijn liefde maar enkel zij die respecteren zullen mijn hart voelen.
Ik heb toekomst, in mijn handen en in mijn hoofd. Het is aan mij om te kiezen en niet aan zij die staren en praten. Ik weet dat zij huilen in de nacht als een kind omdat zij de aandacht missen die hen niet gegeven wordt.
Op het eind van de avond ben ik niet degene die alleen naar huis gaat. Ik heb een verleden, een heden en een toekomst die mij volgt waar ik ook ga.

Ik mag werkelijk trots zijn op wie ik ben. Dat mogen we allemaal.
Dus bedenk wanneer je dit leest dat er niemand zo speciaal is als jijzelf. Zolang je durft zijn wie je bent.
Er komen tijden wanneer je beseft dat het is toegestaan te huilen.