Song without a reason.

Het spijt me zo maar ik voel immense haat. Verafschuwing.
Ik walg tot in het diepst van mijn verfoeiing.
Ik moet mezelf dwingen om meer te doen dan ik kan.
Ik weet wat ik kan maar er is een grote last en twijfel die op mijn schouders rust.
Ik voel geen woorden meer, ik voel haast niets.
Geen kracht of drijfveer die zorgt dat ik vooruitstrevend leef.

Het is meer zo dat alles me tegenhoudt. Alsof mijn lichaam door hevig stromend water gesleurd wordt.
Alsof ik mijn ogen wil sluiten en duizend jaar kan slapen zonder gedachten. Want slechts als de mens slaapt voelt men een rust.
Maar ik kan de slaap niet vinden, noch de rust. Alles in mijn hoofd is een wanordelijke moes aan woorden. En zelfs nu krijg ik ze niet geschreven.
Ik ervaar een constante twijfel aan mezelf en ieder risico is me te groot. Ik weerhoud mezelf ervan te zijn.
Omdat ik een angst heb om te min te zijn. Ik ben nooit goed genoeg.

Deze angst heeft zich door de jaren heen in mijn lichaam gezet.
Mede door het feit dat ik nooit in een open gezin ben opgegroeid.
Mijn vader lijkt geen gevoelens te hebben en nog nooit heeft iemand mij de woorden der liefde gezegd.
Nog nooit heb ik een welgemeende ‘Ik hou van je’ gekregen van iemand die mij lief is.
Natuurlijk wel, op een andere manier. Maar nooit van iemand die van me houdt alsof ik de wereld ben.
En dan komt de jaloezie. Want wie krijgt bij die ene jongen niet het gevoel dat ze alles aan kunnen? En vervolgens wetend dat jij net zoveel voor hem betekend.
Dat is een gevoel, voor mij totaal onbekend. Maar toch benijd ik iedereen die zich hier niet bewust van wil zijn.
Want daar buiten is er iemand voor wie je de wereld bent. Waardoor jij onbewust weet dat je speciaal bent. Dat je iets bent.
En nog nooit, nooit eerder, ben ik iets geweest.

Ik heb nood aan een bevestiging. Een belofte voor een mooie toekomst.
Ik hoop ooit speciaal te zijn voor iemand. Haast onmisbaar.