There she goes.

Zoals we niet voor willen lopen op de feiten.
Niet durven dromen en onze lichte benen proberen veranderen in lood.
Zoals we gebroken harten en zwarte tranen hopen te voorkomen.
Maar we doen het toch.

We lopen sneller dan we kijken.
Worden gek van verlangen naar al dat onbekend is.
We hopen steeds op hetgeen waar we nog geen recht op hebben.
Alles wat we niet krijgen is reeds ons bezit,
nog voor we duidelijke wetten maken over wie ons toebehoord.
We dromen weg en maken een scenario in ons hoofd over hoe het werkelijk zou moeten gaan.
En nog voor we het weten, leven we in een absurde film met een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’.
Maar zoals elke wens is er niet één die uitkomt.
Ik kan me sinds mijn 13de verjaardag slechts éénzelfde wens bedenken die keer op keer in me op kwam.
Hoogstwaarschijnlijk is het net de passie en onzekerheid die in deze wens zit,
dat ervoor zorgt dat geen engel mijn gebeden verhoord.

Maar voor betere tijden moeten we bij God zijn.
Trouwens, over God gesproken…
God is geen iemand, maar een kracht!
Laat dat geweten zijn.
Nu dit gezegd zijnde, erken ik mezelf als gelovig.