Dizzy on the Rooftops

Nadat ik zocht naar een afsluiter voor deze dag, vond ik een brief.
Ik schreef deze brief aan mezelf, ongeveer drie maanden geleden. En vandaag deel ik hem met jullie.

Het is toegestaan te voelen
Ik ben vandaag Lyn, gelukkig en kalm.
Op drie dagen tijd heb ik een aantal inzichten gekregen door mensen die mij mee namen in hun verhaal. Ik heb tranen gehoord die van diep kwamen en die ik niet had verwacht.
Iedereen heeft een verhaal dat hen maakt tot wie ze zijn. Maar we vergeten soms hoe belangrijk het is om niet of net wel los te laten. We ervaren gevoelens die ons gelukkig maken of net heel veel verdriet aandoen, maar je moet onthouden dat alle mensen, ieder individu, een traan heeft. Al dan niet zichtbaar. We hebben het recht om te treuren, de kans om angstig te zijn en de moed om kwaad te worden. Benut de zwakte net als de kracht die je ondervindt. Voor wie niet durft te lachen, lachen wij. Voor wie niet durft te roepen, roepen wij. Maar leef, dat doen we niet voor jou. Zo ook moet je zijn wie je bent want op die wijze word je wie je wil zijn. Het is geen zonde dat je een trein hebt gemist of een verkeerde vlucht hebt genomen, dus vergeef. Kijk en leer. Huil en lach. Het is toegestaan. De mensen die je lief zijn hebben net zo zeer als jij onzekerheden.
We dromen allen over zo mooi en zo mij. En wat leeft dat is. Wat niet leeft is nog niet verloren. Zondaars van de haat, word wakker en verlaat. Hen die niet vergeten noch vergeven, kunnen voelen.
Maar geef jezelf de kracht om te kijken met nieuwe ogen.
Luister met nieuwe oren en heb lief met je eigen hart.
Grijp terug naar een moment, beleef en herleef.
Loop door naar een droom, geniet en geloof.
Het is toegestaan te lachen.