I’m a fool for love!

I guess the world isn’t at my feet and time isn’t in my hands.
So let us cancel the plans.
Dear pain, have mercy, I regret.
For I hope you do not read.

My writings talk
for those words I cannot speak out loud.
My breath isn’t in stocking!
Do they
shout too loud?
Shouldn’t these sentences
remain in my heart
instead of ruining the moment?

Is het mogelijk dat liefde te groot is?
Of is het ‘het verliefd zijn’ dat zo een akelig gevoel geeft?
Ligt het aan mezelf of zijn het mijn handen
die bevriezen, of mijn hoofd
dat explodeert van de hitte.
Ik wil dat je spreekt
zoals ik tegen je sprak.
Want het is mijn hart
dat ik je net gegeven heb.
Ik wil meer terug dan een blik of een hand…
Ik wil een hart terug.
Moet ik spijt hebben van gesproken woorden
als het de waarheid is die ik sprak?
Ik herinner me de eerste keer:

Ik sta. Te staan. Ik sta te staren. Besef van wat me is overkomen.
Mijn gevoelens analyseren.
Hij is er nog!
Nog steeds, starend.
Met mijn ziel open en bloot. Ik zie er anders uit.
Een andere blik in mijn ogen van glas.
Ik sta. Al een kwartier.
Niets te doen. Niet meer dan naar mijn spiegelbeeld starend.
Ik voel zijn lippen nog op de mijne. Ik hoor zijn stem fluisteren in mijn oor.
Ik zie zijn ogen stralen met een kracht die me verblind.
Vanaf vanavond is het wij.

The pain, it gets worse. And there is nothing we can do but sleep.
Let us sleep through the pain. Can we sleep forever?
For what living is worth with this pain.