Silence

My writings talk
for those words I cannot speak out loud.
My breath isn’t in stocking!
Do they
shout too loud?
Shouldn’t these sentences
remain in my heart
instead of ruining the moment?

Is het mogelijk dat liefde te groot is?
Of is het ‘het verliefd zijn’ dat zo een akelig gevoel geeft?
Ligt het aan mezelf of zijn het mijn handen
die bevriezen, of mijn hoofd
dat explodeert van de hitte.
Ik wil dat je spreekt
zoals ik tegen je sprak.
Want het is mijn hart
dat ik je net gegeven heb.
Ik wil meer terug dan een blik of een hand…
Ik wil een hart terug.
Moet ik spijt hebben van gesproken woorden
als het de waarheid is die ik sprak?
Ik herinner me de eerste keer:

Ik sta. Te staan. Ik sta te staren. Besef van wat me is overkomen.
Mijn gevoelens analyseren.
Hij is er nog!
Nog steeds, starend.
Met mijn ziel open en bloot. Ik zie er anders uit.
Een andere blik in mijn ogen van glas.
Ik sta. Al een kwartier.
Niets te doen. Niet meer dan naar mijn spiegelbeeld starend.
Ik voel zijn lippen nog op de mijne. Ik hoor zijn stem fluisteren in mijn oor.
Ik zie zijn ogen stralen met een kracht die me verblind.
Vanaf vanavond is het wij.

The pain, it gets worse. And there is nothing we can do but sleep.
Let us sleep through the pain. Can we sleep forever?
For what living is worth with this pain.

Het is toegestaan te voelen
Ik ben vandaag Lyn, gelukkig en kalm.
Op drie dagen tijd heb ik een aantal inzichten gekregen door mensen die mij mee namen in hun verhaal. Ik heb tranen gehoord die van diep kwamen en die ik niet had verwacht.
Iedereen heeft een verhaal dat hen maakt tot wie ze zijn. Maar we vergeten soms hoe belangrijk het is om niet of net wel los te laten. We ervaren gevoelens die ons gelukkig maken of net heel veel verdriet aandoen, maar je moet onthouden dat alle mensen, ieder individu, een traan heeft. Al dan niet zichtbaar. We hebben het recht om te treuren, de kans om angstig te zijn en de moed om kwaad te worden. Benut de zwakte net als de kracht die je ondervindt. Voor wie niet durft te lachen, lachen wij. Voor wie niet durft te roepen, roepen wij. Maar leef, dat doen we niet voor jou. Zo ook moet je zijn wie je bent want op die wijze word je wie je wil zijn. Het is geen zonde dat je een trein hebt gemist of een verkeerde vlucht hebt genomen, dus vergeef. Kijk en leer. Huil en lach. Het is toegestaan. De mensen die je lief zijn hebben net zo zeer als jij onzekerheden.
We dromen allen over zo mooi en zo mij. En wat leeft dat is. Wat niet leeft is nog niet verloren. Zondaars van de haat, word wakker en verlaat. Hen die niet vergeten noch vergeven, kunnen voelen.
Maar geef jezelf de kracht om te kijken met nieuwe ogen.
Luister met nieuwe oren en heb lief met je eigen hart.
Grijp terug naar een moment, beleef en herleef.
Loop door naar een droom, geniet en geloof.
Het is toegestaan te lachen.

Als vogels op een wolk
Drijvend op het ochtendgloren
Het zomergroen in ieders ogen
De muziek weerspiegelt in de zee
Mensen slapen niet meer
Ze dansen
Mee met de muze
Die ons hart beschermt
Tegen ieders harde woorden
Een garantie op een glimlach

(In samenwerking met Luca van Turnhout)

Doodop van het wachten. Zitten en denken.
Uitgeput van al het dwalen en vergeten leven.
Dodelijk vermoeid van het lopen.
En nu wil ik slapen.

Maar de slaap wil mijn ogen niet vatten.
En wanneer ik dan toch toegeef aan de zwakte is er steeds een gedachte die me wakker houdt.
Al maanden niet meer gerust zoals het hoort.

Ik word werkelijk gek van de angst!

We lopen sneller dan we kijken.
Worden gek van verlangen naar al dat onbekend is.
We hopen steeds op hetgeen waar we nog geen recht op hebben.
Alles wat we niet krijgen is reeds ons bezit,
nog voor we duidelijke wetten maken over wie ons toebehoord.
We dromen weg en maken een scenario in ons hoofd over hoe het werkelijk zou moeten gaan.
En nog voor we het weten, leven we in een absurde film met een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’.
Maar zoals elke wens is er niet één die uitkomt.
Ik kan me sinds mijn 13de verjaardag slechts éénzelfde wens bedenken die keer op keer in me op kwam.
Hoogstwaarschijnlijk is het net de passie en onzekerheid die in deze wens zit,
dat ervoor zorgt dat geen engel mijn gebeden verhoord.

Maar voor betere tijden moeten we bij God zijn.
Trouwens, over God gesproken…
God is geen iemand, maar een kracht!
Laat dat geweten zijn.
Nu dit gezegd zijnde, erken ik mezelf als gelovig.

Ik heb te veel getwijfeld.
Naargelang de twijfel ook onnoemelijk veel gemist.
Te weinig geleefd. Te veel naar de zin van een ander.
Ik heb de moed nodig om door te gaan met het worden van wie ik zijn wil.
Want opnieuw ontdek ik lessen die het leven aangenamer maken.
Deze maatschappij is constant bezig met hebben, houden en verliezen.
Materiaal is belangrijker dan gevoel.
Ook zonder al ons bezit is het mogelijk als gelukkig mens te leven.
Maar slechts enkelen zien met ogen die liefhebben.
De mens kijkt onwetend.

Het is meer zo dat alles me tegenhoudt. Alsof mijn lichaam door hevig stromend water gesleurd wordt.
Alsof ik mijn ogen wil sluiten en duizend jaar kan slapen zonder gedachten. Want slechts als de mens slaapt voelt men een rust.
Maar ik kan de slaap niet vinden, noch de rust. Alles in mijn hoofd is een wanordelijke moes aan woorden. En zelfs nu krijg ik ze niet geschreven.
Ik ervaar een constante twijfel aan mezelf en ieder risico is me te groot. Ik weerhoud mezelf ervan te zijn.
Omdat ik een angst heb om te min te zijn. Ik ben nooit goed genoeg.

Deze angst heeft zich door de jaren heen in mijn lichaam gezet.
Mede door het feit dat ik nooit in een open gezin ben opgegroeid.
Mijn vader lijkt geen gevoelens te hebben en nog nooit heeft iemand mij de woorden der liefde gezegd.
Nog nooit heb ik een welgemeende ‘Ik hou van je’ gekregen van iemand die mij lief is.
Natuurlijk wel, op een andere manier. Maar nooit van iemand die van me houdt alsof ik de wereld ben.
En dan komt de jaloezie. Want wie krijgt bij die ene jongen niet het gevoel dat ze alles aan kunnen? En vervolgens wetend dat jij net zoveel voor hem betekend.
Dat is een gevoel, voor mij totaal onbekend. Maar toch benijd ik iedereen die zich hier niet bewust van wil zijn.
Want daar buiten is er iemand voor wie je de wereld bent. Waardoor jij onbewust weet dat je speciaal bent. Dat je iets bent.
En nog nooit, nooit eerder, ben ik iets geweest.

Ik heb nood aan een bevestiging. Een belofte voor een mooie toekomst.
Ik hoop ooit speciaal te zijn voor iemand. Haast onmisbaar.