met één n

Mijn naam is Lyn en mijn verleden zal niet mijn toekomst zijn.

Ik zou een aantal basisregels kunnen schrijven over wie ik was.
Maar mijn leven draait dezer dagen om wie ik wil zijn.
Mijn dromen nemen de bovenhand op wie ik ben.

Sinds mijn geboorte bij de dokter heb ik me speciaal gevoeld en voor de bekenden klinkt dit als een trouwe noot. Wellicht duizende malen heb ik herhaald hoe ik te leven ben gekomen. 02/12/1992, ik ben trots op mijn geboortedatum, omwille van de wederkerende 2.

Mijn leven telt tal van plezante verhalen die, wanneer nodig is, ter sprake zullen komen. Maar hier niet noodzakelijk vermeld moeten worden. Mijn afkomst maakt me trots om wie ik ben geweest. Geboren op een boerderij heb ik in zeventien jaar leren lachen, huilen en werken. En als ieder ander was ik een puber eersteklas: vier keer mijn koffers gepakt, zeeën gehuild, geleerd. Ik zou boeken kunnen schrijven over mijn jeugd, mijn verleden, mijn dagen tussen kippen en koeien. Gevoelens die het niet waard zijn om vergeten te worden. Al sinds de lagere school schrijf, lees en denk ik. In de beginjaren bestonden mijn schrijfsels uit povere gedichtjes over kalverliefde. De boeken die ik las waren perfect voor mijn leeftijd. Maar al snel groeide ik uit deze Carry Slee-fase en werd ik voor de eerste keer geïnspireerd door boeken als Polleke, geschreven door Guus Kuijer. Ik heb altijd van zijn woorden in Polleke gehouden, nog iedere dag kan ik dit boek lezen. Gelijk als de evolutie van de boeken, ging het met muziek. Tevens heb ik ook al de jaren nagedacht over alles. De minuscule aspecten van het leven. In mijn hoofd is het een constante chaos van beelden, echo’s van woorden.

En met was ga ik verder op het zijn. Vandaag de dag als ik deze beleven mag is het nog steeds een mengelmoes van zinnen. In de drie jaren die gepasseerd zijn heb ik het diepste tranendal ontmoet en de hoogste bergtop bezongen. Ik ben geworden wat je leest. Ik heb de dromen gevonden die zich in mij verscholen hielden. Ik geniet van kaas en witte wijn, verhalen en gedichten, warm en kou, dag en nacht. Met mijn ogen maak ik van de lichten sterren, met mijn oren laat ik de muziek toe mijn ziel te betreden. Maar als ieder ander heb ik grote angsten. Voor hoogtes en spinnen, voor de toekomst. Ik heb een angst voor harde woorden, voor de mensheid, voor het leven. Ik ril bij de gedachte een confrontatie aan te gaan. Ik ben bang voor commentaar, ik ben bang gekwetst te worden. Ik heb een constante vrees voor het vergeten: vergeten woorden, vergeten mensen, vergeten beelden. Ik bijt op mijn nagels, verrast het je? Ik hou van veel. Ik probeer iedere dag een ander mens te zijn. Zo tracht ik ook velen te begrijpen en vooroordelen te mijden. Ik schrijf, maar zeg nooit dat ik schrijfster ben. Ik hou er niet van om zinnen te beginnen met ik, omdat het zo’n groots woord is… Ik. Bot, als een geroepen woord. Het is een kwestie van lezen, interpreteren en begrijpen. Het is allemaal een kwestie van tijd, een kwestie van geluk. Toeval, noodlot. Hoewel we een groot deel van ons leven zelf bepalen. Met de keuzes die we maken, de mensen die we ontmoeten.

Bij deze ga ik verder op mijn toekomst, het leven dat ik bepaal. De keuze die ik heb gemaakt, de mensen die ik wil ontmoeten. Of toch, mijn droom. Mijn visie op hoe het leven zou moeten verlopen. Het deel van mijn verhaal, het hoofdstuk in mijn boek dat ik zelf zou willen schrijven. Theoretisch gezien is het haast onmogelijk. Maar het is mijn droom. Wat ik wil doen is de wereld beleven, culturen ontdekken, zielen ontmoeten. Ik wil zijn. Boeken schrijven, verhalen vertellen over personages in mijn reis. Big city life van dichtbij ervaren, inspiratie vinden. Ik wil anderen inspireren zoals velen voor mij een bron naar dromen waren. De kleine zielen van vandaag, zullen de grootste zijn van morgen.

 

Vanaf de eerste zin geschreven,
ontdek ik een heel nieuw leven.
Voor even.